tum seu impulsum duobus modis fieri docet Aristoteles, ὠ'σει
seu
pulsione: ut cùm à tergo motui instamus: & percussione,
in
eo à se differentes; ut ὠσιτ sit χίνησις ἀπὀ τη̄ς ἅψσεως, πλη­
γὴδ [...] ἀπὸ τῆς φορἀς. De quo an verum sit, dubitamus. Nam
si
plures globi inter se æquales, & contigui ordine sequantur;
percusso
primo ultimus movetur omnibus alijs immotis: ne­
cesse
autem hunc à penultimo moveri, habebit ergo plagam
ex
hoc, absque eo quòd moveatur. Plagam enim fieri ex eo
constat
: quòd si ultimo loco pila crystallina aut vitrea excipi­
at
hunc motum, frangi contingit. Dici tamen potest pro Ari­
stotele
, ad plagam inducendam motum esse necessarium: li­
cet
non plagam totam, sed huius principium sequatur. Hæc
enim
à primo globo incipiens ad ultimum terminatur, & ve­
luti
pro unâ plagâ habetur. At verò quamobrem à percussi­
one
nonnulla frangi contingat, maior est dubitatio. Nam
certum
est dictas passiones ex impulsu provenire: percutere
enim
est producere impulsum, & percuti hunc recipere. Si
itaque impulsus corpora, in quibus recipitur, frangit; oporte­
bit
sanè illam velocitatem motûs consecuta, quam affert pla­
ga
, frangi in ipso motu: quod tamen non fit. Vasa enim vi­
trea
, priusquàm solidum occurrat, in ipso lapsu non collidun­
tur
. Sed neque percussio per se hunc affectum inducit: idem
enim
est siuè percutiat, siue percutiatur θραυστὸν vitrum enim
& saxo illisum, & à saxo allisum pari facilitate frangitur. At verò
cùm
pila vitrea aut crystallina aliam percutit sibi æqualem seu
ferream
, seu lapideam, non frangitur ex illo ictu quantumvis
intenso
. Videtur ergò huius ratio ex impulsu provenire, non
absolutè
, quem habere potest quouis dato maiorem, atque adeo
infinitum
absque ullâ partium collisione: sed ex inæquali mo­
do
hunc recipiendi. Propterea quòd partes propiores plagæ
hunc
priùs habeant, magisque intensum: qui totus non nisi in a-