| Marci von Kronland, Johannes Marcus De proportione motus seu, Regula sphygmica ad celeritatem et tarditatem pulsuum 1639 |
|
tenà, cujus partes ex se sunt ponderosæ, motus hic undo
sus sibi ipsi sit impedimento: non tamen hæc ratio lo
cum habet in perquam subtili & tenuissimo filo, cujus
partes non ex se, verúm ex impulsu ponderis appensi
mouentur, eoque; præciso aut abrupto à motu conquiescunt.
Deinde si ratio inæqualium circulorum perturbat il
lum motum, quo perpendiculum à sua statione procur
rit, turbabit quoque; rationem motus, quam ad se habent
recursus: at verò hæc in æqualitas nihil obstat, quò mi
nùs recursus inter se sint æquales: nihil ergo obstabit,
quò minùs excursus quoque; inter se sint æquales. Præte
rea si funiculo pondus accedat medio inter hypomochlium
loco, motum accelerabit; non igitur ex se motum aut
pondus habet: propterea quòd negant maius pondus
velocitatem augere. At verò si pars illa fili, quæ ob pon
dus accessorium velociùs mouetur, suo quoque; pondere
mouebatur, fiet sanè, ut continuà hac ponderis noui ac
cessione velocitas in infinitum augeatur. Dicendum
ergò excursum perpendiculi continuò quidem mino
rem fieri recursu; causam verò hujus inæqualitatis non
in funiculo, sed in naturà circuli, in quo perpendiculum
mouetur, sitam esse. Quia enim velocitas motus conti
nuo fluxu augetur à grauitate, quæ ex inclinatione ma
iori ob maiorem violentiam hypomochlii minùs grauitat,
impulsus, quo perpendiculum recurrit, continuó qui-