Borelli, Giovanni Alfonso De motionibus naturalibus a gravitate pendentibus 1670
author indexprevious page543 / 579next page
 show/hide xml  show page   search

535

rum separatio fiat motu perpendiculari ad easdem,
scilicèt si planum supremum semper sibi ipsi æquidi­
stando feratur) vel figuræ prismatis triangularis (si
motus circularis sit circa axim firmum, quiescentem­
que AG;) hoc verò spatium si repleri debet à cor­
pore solido, vel fluido, quod ambiat prædictæ cor­
pora, necessè est vt insinuetur intra prædictum hiatum
motu successiuo, qui quantacumque celerita re fieri
fingatur, semper exigit tempus, numquam verò iņ
in stanti fiet, & proindè saltem per aliquod exiguum
tempus internæ partes prædictæ cauitatis in instanti
creatæ, remanebunt prorsùs inanes, quapropter ibi­
dem verè vacuum admitti debet.

Cap. 12. dę
vacui neces­
sitate.

Si postea consideretur eiusdem spatij vacui figura
dum fit motus separationis, procùl dubio continentèr
crescit, aut altitudinem, aut angulum DAH amplian­
do, ergo in qualibet particula temporis, in quo mo­
tus tabularum fit, creatur noua, & maior figura vacua,
& ideò in quolibet minimo tempore debet insinuari
noua materia fluida, vel dura, vt replere valeat præ­
dictum spatium, quæ materia si componitur ex par­
tibus quantis, & duris, videtur impossibile accom­
modari posse, vt pręcisè impleat prædicta spatia cre­
scentia, & varias figuras habentia.

PROP. CCLXV.

In separatione corporum durorum contiguorum, vel conti­
nuorum licèt aer intercipiatur, & rarefiat, vacuum eui­
tari non potest.