| Lucretius De rerum natura 1566 |
|
219
Scilicet haec ideo terris ex omnia surgunt;
Multa modis multis multarum semina rerum
Quod permista gerit tellus, discretaque tradit.
Nocturnumque recens extinctum lumen, ubi acris
Nidore offendit nares, consopit ibidem:
Deicere ut privos qui morbo mittere suevit:
Castoreoque gravi mulier sopita recumbit;
Et manibus nitidum teneris opus effluit ey,
Tempore eo si odorata est, quo menstrua solvit.
Multaque praeterea languentia membra per artus
Solvunt; atque animam labefactant sedibus intus.
Denique si calidis etiam cunctare lavacris,
Plenior & fueris solio ferventis aquai,
Quam facile in medio fit uti des saepe ruinas ?
Carbonumque gravis vis, atque odor insinuatur
Quam facile in cerebrum, nisi aquam praecepimus ante;
Aut nisi membra prius pertexit frigida servus;
Aut sit odos vini, plagae manabilis mora ?
Nonne vides etiam terra quoque sulfur in ipsa
Gignier, & tetro concrescere odore bitumen ?
Denique, ubi argenti venas, aurique sequuntur
Terrai penitus scrutantes abdita ferro,
Qualis expiret scaptensula subter odores?
Quidve mali fit ut exhalent aurata metalla ?
Quas hominum reddunt facies ? qualisque colores ?
Nonne vides, audisve perire in tempore parvo
Quam soleant ? & quam vitai copia defiat,
Quos opere in tali cohibet vis magna ? necesse est
Hos igitur tellus omnis exaestuat aestus;
Expiratque foras in aperta, promptaque caeli.
Sic & averna loca alitibus summittere debent
Mortiferam vim, de terra quae surgit in auras,
search