| Monantheuil, Henri de Aristotelis Mechanica 1599 | ||||||
|
54
in situ fuerit A B vt
in G H manebit, tum
quia brachia manent
æqualia, tum quia cen
trum grauitatis C sem
per erit in perpendicu
lari horizontis, secun
dum quam & ad quam
magnitudo composita
ex brachijs C A, C B & lancibus & ponderibus æquiponderan
tibus, si imposita sint, fertur, sed sustinetur linea C D vel C E
fixa. Et sic patet solutio tertiæ partis huius problematis ab Aristotele
prætermissæ. Rarò tamen huic demonstrationi licet veræ, experien
tia respondet, propter instrumentorum materiam Physicam, in qua
exacte medium constituere non datur in puncto geometrico, vtcum
que tamen alias respondet.
4. Τοῦ μοχλοῦ δυνάμεως αἴτιον.
Διὰ τί κινοῦσι μεγάλα βάρη μικραὶ δυνάμεις τῷ μοχλῷ:
ὥσπερ ἐλέχθη καὶ κατ' ἀρχήν: προσλαβόντι βάρος
ἔτι τὸ τοῦ μοχλοῦ; ῥᾷδιον δὲ τὸ ἔλαττόν ἐστι κινῆσαι βάρος.
ἔλαττον δέ ἐστιν ἄνευ τοῦ μοχλοῦ. ἢ ὅτι αἴτιόν ἐστιν ὁ μοχλός
ζυγὸν κάτωθεν, ἔχον τὸ σπαρτίον, καὶ εἰς ἄνισα διῃρημένον,
τὸ γὰρ ὑπομόχλιόν ἐστι τὸ σπαρτίον. μένει
γὰρ ἄμφω ταῦτα, ὥσπερ τὸ κέντρον, ἐπεὶ δὲ θᾶττον ὑπὸ
τοῦ ἴσου βάρους κινεῖται ἡ μείζων τῶν ἐκ τοῦ κέντρου. ἔστι δὲ
τρία τὰ περὶ τὸν μοχλόν. τὸ μὲν ὑπομόχλιον, σπάρτον,
καὶ κέντρον. δύο δὲ βάρη, ὅ, τε κινῶν, καὶ τὸ κινούμενον.
Videtur hic
aliquid de
esse & fortè.
Radius au
tem minor
tardius.
Cur vires exiguæ vecte
magna mouent onera, vt est
in principio dictum insuper
adiiciendo vectis ipsius onus.
Facilius enim est minus mo
uere onus: minus vero est
absque vecte. An quia ve
ctis causa est, qui & instar
libræ deorsum habet agi
nam, & in inæqualia diuisus
est? Est enim pressio pro
agina. ambæ enim stant vt
centrum. Quoniam vero
celerius ab æquali ponde
re mouetur radius maior.