Archimedes Texts

gnarum esse voluit futurum Vatem: qualem quoque vitæ humanæ custo
dem requirit vester Hippocrates. Rectè quidem tu hæc, inquam ego: at
verò huius acerræ atque ignis, quis nam in me typus? Tam citò, refert ille,
es oblitus! nam alioquin malorum sensus esse solet diuturnus. Ego
verò dic, amabo te, aio quidnam ex igne mali sum passus? namillud qui
dem ego prorsus ignoro. Quòd enim non ita pridem utramque Domum,
quæ ex hæreditate meâ erant reliquæ, ignis absumpsit, tu optimè nosti
quàm æquo animo tulerim: leuior enim hæc jactura mihi visa; quàm ut
mentem his assuetam turbaret. Ad hæc ille: non meministi, inquit,
illâ eadem nocte, quâ Phitomorphosis tua symbolo præludebat, ma
num tibi adustam? Memini sanè, inquam ego. Nam ubi studijs fessum
caput in codicem sacrum reclinassem; dormienti mihi, nescio quo pa
cto, manus dextra subducta, & in ignem candelæ paulo remotioris pro
ducta digitum anularem adussit: cuius sensus acer me quidem euigila
re fecit, manum verò ut insanam incusare. Ita quidem tu, ait Motus, à
veritate aberrans: at verò illa te longè sapientior fuit: quæ a Sapien
tissimo Genio tum dirigebatur: Vt nimirum etiam hac parte symbolum
impleres. Deinde veró quòd igne hoc elementari futurum Vatem initi
ari oportebat. Vide nunc has plantas, quibus Symbolum insignitur.
Agnoscis hanc perpetuò virentem atque victricem LAVRVM: quam ignis
Jouius tuetur inclusus? hanc PALMAM canenti OLIVÆ sociatam? effare:
quid siles? Agnoscis nunc demum tuam Phitomorphosin? Ohe quid
audio, inquam ego! etiamne mentis penetralia tibi patent? quem ego
rebar solis corporibus mancipatum. Et ubi inquit ille maiores per
turbationum motus, quàm in mentibus humanis? At velocitas mentis,
inquam ego, omni motu corporeo est velocior. Si ergo inest velocitas,
ait, inerit sanè & motus. Quanquam falleris, ratus mentem Corpori
huic terreno alligatam omni motu corporeo esse velociorem: quæ neq,
huius frigidi Saturni velocitatem ullâ ratione assequi valet. At COPER
NICVS, inquam ego, cum GALILÆO & multâ turbâ sophorum hanc tibi
Cœlóque prærogatiuam ademit: qui solem in medio mundi stare immo
tum, terram verò circumire jussit. Atqui refert ille, in eo satis osten
dunt animi sui tarditatem: Dum assequi non valent hanc meam in cor
poribus velocitatem. Sed hîs relictis ad tuam Phitomorphosim me
conuerto: neque enim abesse potui ex illâ motione; dum planta una ex