| Gassendi, Pierre De proportione qua gravia decidentia accelerantur 1646 |
|
294
stantia adeò clarè dispicerem, parúmque abesset, quin
legere paginam possem. Tum verò è vestigio subiit
me ingens admiratio, quî fieret, vt potiùs, si Stel
larum disci tanti essent, quanti esse perhiberentur, non
longè magis collucerent, nempe longè ampliùs, quàm
Luna: quippe cùm & Stellarum lux sit lunari longè
viuidior; & disci earum compositi viderentur mihi
confecturi discum lunari maiorem. Siquidem quam
vis disculi earum forent toto cælo dispersi; videban
tur tamen tantumdem præstare posse luminis respectu
partis eiusdem Terræ ab hemisphærio toto respectæ;
sicut respectu eiusdem aulæ tantumdem præstant (aut
etiam ampliùs) candelæ variæ, ex quibus posteà fax
quædam ingens componitur. Rursùs itaque è vesti
gio subiit mentem recordatio obseruatæ exilitatis tam
Planetarum, quàm Fixarum; ac censui ad illam refe
rendum esse, quòd Stellarum lux adeò debilis ad nos
perueniret. Quam-primùm diuerti ad hospitium, in
quo fortè fortuna cælorum sehema reperi, continens
inter cætera, quot Stellæ essent primæ magnitudinis,
quot secundæ, quot tertiæ, & ad vsque sextam, ad
quam retuli obscuriores alias, quibus mille viginti
duarum absoluitur numerus; continere non potui me,
quin ad calculos rem totam vocarem.
XXXV. Ac primùm quidem supponendo esse Stel
larum diametros, cuiusmodi vulgò apparent, explorare
lubuit quem discum earum omnium disci coniuncti
crearent. Attribuendo igitur Stellis primæ magnitu
dinis, dum profunda nocte spectantur, diametrum
minutorum trium; Stellis secundæ diametrum duo-
search