222
proposui tibi candidè quas subdubitandi rationes ha­
berem
. Vnde non mirari, quod ais, non possum, fuisse
te
deformem, atque absurdum à me effictum: quippe in eo
semper
incubui vt de re dicens quod |opinarer, de te
reuerenter sentirem. Sed nimirùm ex eo, quòd ipse
caussam
tuam non aliam esse, quàm veritatis existimes,
videris
id, quod de re dixi, ita accepisse de te, vt ex eo,
quod
possit opinio deformis, atque absurda apparere,
ipsemet
deformis, & absurdus appareas; ac illa attingi
non
debeat, ne ipse quoque attingaris. Quanquam
&, quæso, apud quosnam effingere te, qualem putas,
volui
? Videlicet apud te solùm, ad quem res est pri­
uatim
missa, & per quem stetit, vt aut quascumque
velles
lituras duceres: aut quicquid id esset, supprimi
iuberes
. Cùm neutrum volueris, sed potiùs rem
euulgandam
censueris, confisus, quod ais, te hisce Vin­
dicijs
ignotam mihi, impugnatamque, & maiore iam luce
illustratam
veritatem aperire: ac mihi gratum fore sperans,
quòd à me quæsitam, optatamque mihi ab errore iam vindi­
catam
exhiberes: non debui sanè genium fraudare, &
reluctante
conscientia, mancipiique more assentari,
applauderéque
, annuendo esse mihi apertam, exhibi­
tamque
veritatem, quam nullam planè perspicerem.

Illud certè mihi perquàm gratum accidit, quòd accu­
ratiore
experientia globorum decidentium momenta expen­
dens
, nouam veritati lucem attulisti: spem enim magnam in­
de
fecisti, futurum breui, vt huius lucis beneficio quæsitam
hactenus
veritatem certiùs inueniamus: quam ego semper
vbicumque
inuentam pari plausu excipiam, eadęmque sua­
uitate
amplexabor.