193
maior sit, modò minor: heinc est, cur accelerationis ratio à
primo
spatii percurrendi puncto minùs tutò inchoetur. Hæc
porrò
, si cum tuis, ac Galilei decretis minùs fortè conueniant;
principiis
certè Physicis aptè congruunt. Sed reliqua breuiùs
percurramus
.

Peruentum iam est ad Phsiycæ tuæ Demonstratio­
nis
Conclusionem: quæ quoniam est eadem cum ipso
consequente
Propositionis, idcircò elicienda fuit vi
consequutionis
qua illud dependet ab antecedente.
Quod porrò notas quæsiisse me; quanto, amabò, iure
quæsiuii: cùm stupendum sit te ab vsque initio definisse
motum
æquabiliter acceleratum, qui æqualibus spatiis
æqualia
celeritatis augmenta acquireret; ac spatia illa
æqualia
semper & habuisse, & sic expressisse per lineas
in
parteis æqualeis diuisas, vt esset in iis vna prima, vna
secunda
, &c. nunc autem rem sic perturbare, vt pars
prima
vna æqualium non sit; vt primum primæ dimi­
dium
pro nihilo sit, vt reliquum pro tota sit: vt motus
æquabiliter
acceleratus non incipiat, cùm incipit; vt
incipiat
, postquam incepit, & alia id genus, quæ ob­
iecta
sunt, quæque repetere iam piget? Cùm deduxe­
rim
verò incommoda varia ex eo, quòd liceat dimi­
dium
prius in duo alia dimidia subdiuidere, & prius isto­
rum
in duo alia, & sic consequenter: quid tu ad ea om­
nia
? Nempe posse quidem id dimidium subdiuidi: verùm
esse
tandem alicubi standum: cùm diuisio esse infinita non pos­
sit
. Age itaque peruideamus quid hac responsione ef­
ficias
. Dicis esse tandem alicubi standum, quòd diuisio esse
infinita
non poßit: igitur per te licebit non stare, quo vs­
que
diuisio finita non erit, ac partes supererunt, per