| Descartes, René Principia philosophiae 1644 | ||||||
|
63
illos ex naturâ suà cessare, sive tendere ad quietem.
Quod profecto legibus naturae quàm-maxim adversa
tur: quies enim motui est contraria, nihilque ad suum
contrarium, sive ad destructionem sui ipsius, ex pro
XXXVII.
Prima les naturae:
quòd unaquaeque res,
quantum in se est,
semper in eodem statu
perseveret; sicque
quòd semel movetur,
semper moveri per
gat.
10
15
20
25
priâ naturà ferri potest.
Et verò quotidiana experientia, in iis quae projiciun
tur regulam nostram omnino confirmat. Neque enim
alia ratio est, cur projecta perseverent aliquandiu in
motu, postquam à manu jaciente separata sunt, quàm
quia semel mota pergunt moveri donec ab obviis cor
poribus retardentur. Et manifestum est ipsa solere ab
ae [...] re, aliisve quibuslibet fluidis corporibus in quibus
moventur, paulatim retardari, atque ideb motum ipso
rum diu durare non posse. Ae [...] rem enim motibus alio
rum corporum resistere, ipso sensu tadús possumus ex
periri, si flabello ipsum percutiamus; idemque volatus
avium confirmat. Et nullus alius est liquor, qui non
manifestiús adhuc, quàm ae [...] r, motibus projectorum
resistat.
5
XXXVIII.
De motu projectorum.
10
15
Altera lex naturae est: unamquamque partem mate
riae, seorsim spectatam, non tendere unquam ut secun
dúm ullas lineas obliquas pergat moveri, sed tantum
modo secundúm rectas; etsi multae saepe cogantur
deflectere propter occursum aliarum, atque, ut paulò
antè dictum est a, in quolibet motu fiat quodammodo
circulus, ex omni materiâ simul motâ. Causa hujus
regulae eadem est quae praecedentis, nempe immutabi
litas & simplicitas operationis, per quam Deus motum
in materiâ conservat. Neque enim illum conservat,
nisi praecisè qualis est eo ipso temporis momento quo