Descartes, René Principia philosophiae 1644

author index 151 / 345      search

149
tiùs in eo permansit; jamque, ut ita loquar, excoda
est & defaecata, summâ vi semper gyrans, partim eas
quae jam factae sunt abradit, dum interim aliâ in parte
novae generantur ex novâ materiâ Solem ingrediente:
unde sit ut non omnes in iisdem locis appareant. Et
sanè tota Solis superficies, partibus circumpolaribus
exceptis, materiâ ex qua componuntur tegi solet. At­
qui maculae tantùm esse dicuntur, ubi materia illa est
tam densa & stipata, ut vim luminis à Sole venientis
notabiliter obtundat.

XCVI.
Quomodo istae maculae
dissolvantur, ac novae
generentur.

25

30

5

10

Praeterea potest contingere, ut macul istae, cùm
sunt paulò crassiores & densiores, priùs in suà circum­
ferentiâ quàm in medio atterantur à puriore materiâ
Solis eas circumfluente; sicque ut extremitates earum
circumferentiae, in acutum desinentes, ejus lumini per­
viae sint: unde sequitur ipsas ibi Iridis coloribus pingi
debere, ut antehac de prisrnate vitreo in Meteoris,
cap. 8 a, explilcui. Et tales aliquando colores in illis
observantur.

XCVII.
Cur in quarundam ex­
tremitate colores iri­
dis appareant.

15

Saape etiam contingit, ut materia Solis, circa ma­
culas istas fluendo, supra ipsarum extremitates assur­
gat; tuncque, inter illas & coeli vicini superficiem in­
tercepta, cogitur ad motum solito celeriorem: eodem
modo quo fluminum rapiditas semper est major in
locis vadosis & angustis, quàm in latis & profundis.
Unde sequitur Solis lumen ibi aliquantò fortè ius esse
debere. Atque ita maculae in saculas converti solent,
hoc est, quaedam solaris superficiei partes, quae priùs
aliis erant obscuriores, postea fiunt lucidiores. Ac
vice versâ faculae in maculas mutari videntur, cùm, his