| Cardano, Girolamo De subtilitate 1663 | ||||||
|
439
sensim adiicere, inde post dies octo reserato
vase minutim vendere, cumque clarum &
bonum videatur: si tamen diutiùs moretur
in calice, vel vase, denuò corrumpitur. Re
linquit etiam quòd effusum est in calcis
margine butyrosam pinguedinem, ob quam
fraus detegitur. Est tamen lucrosa fraus. Si
tamen prohibere potiùs consilium est an
tequam conturbetur, ne putrescat, decima
pars ardentis aquæ immista, efficit: meliùs
longè sulphur, sed odore prodit dolum: me
mini me bibisse. Idem potest alumen: sed
noxia ambo, valetudini vehementer ob
sunt. In vniuersum autem, vt dicam, cla
rant vinum quæcunque grauia sunt, aut
lenta: lenta, vt lac, & oui candidum: ob id
liquores omnes illo immisto repurgantur.
Grauia autem dum imum petunt, cuiusmo
di sunt lapides fluminum cocti, donec scin
dantur, & in puluerem redacti: quoniam
enim miscentur, sicci sunt, trahunt quic
quid lutosum est: ab hoc enim fit turbu
lentum. Cùm verò traxerint, descendunt in
vino ad fundum, & vinum repurgant. Igi
tur & hoc idem sal efficere poterit, sed sa
pore prodit fraudem, & vinum insuauius
reddit. Facilè est etiam omnia vina adultera
ta metallicis dignoscere. Nam in calice ho
ris relicta 24. fundum ob grauitatem pe
tente metallico, vina instar vappæ red
duntur, colore euanescente. Sed si melle vi
num adulteratum sit, illicò dignoscitur, su
per candens ferrum conspersis paucis gut
tulis: resoluto enim vino mel residet. Te
nuior enim cùm sit vini quàm mellis sub
stantia, illo resoluto, hoc manet. Similiret
mel si adulteretur ( id solet fieri farina mi
lij) decoctum & despumatum, in vasque vi
treum coniectum, remanet turbulentum su
periore parte. Atque ita mihi contigit anno
præterito seplasiam mercatoris Pepiæ de
prehendere. Quòd si grauiore aliquo pul
uere sit corruptum, in imo subsidet quod
additum est, atque ob id in fundo obscurum
fit. Oleum verò ardendo fallaciam prodit:
aut enim crepitat, ac stridet, aut amurca ma
ior colligitur, quàm pro olei quantitate. Cur
igitur lac vinum emendat? quia crasi quasi
facta pingue subsidet, lactis secum trahens
quod turbulentum est, aquea lactis in vi
no relicta parte, quæ vini vitia obscuret.
Inde paruæ vini partes vitia detegunt,
quòd ob imbecillitatem celerius ab aëre de
nuò corrumpatur. At odoris vitium in gra
tiam etiam commutat garyophyli citran
gulo vndequaque infixi, ipso verò suspen
so in vase, sic vt vinum non tangat. Ergo
quæ natura non sunt similia, crasim non
faciunt, vt vinum cum aqua, nisi imbecil
lem: multo minus cùm lacte vinum, mi
nus adhuc & nullo modo liquida hæc cum
oleo. At lora magis verè mista est, quòd
efferbuerit: nec tamen planè mista, cùm mis
cere naturæ sit, non artis opus, nec etiam
ignis. Quæcunque igitur verè mista sunt,
vnam tantùm elementi formam, sed non ex
quisitam, ostendunt: reliquorum solùm vi
res. Nam si non vbique elementa in misto
essent, aceruus esset quod mistum est, non
res genita: si vbique & secundum sub
stantiam, corpora mutuò se penetra
rent. Ostensum est autem hoc in Medicinæ
libris.
Vinum cor
ruptum quo
modo emen
detur.
Vinum adul
teratum quo
modo di
gnoscatur.
Mel &
oleum adul
terata quo
modo de
præhendan
tur.
Vinum quo
modo redda
tur odora
tum.
Elementa
actu sunt in
omnibus mi
stis.
Est igitur forma misti victoris elemen
ti imperfecta. Atque ea sensim acquiritur:
in elementis quidem palàm, in aliis autem
id fieri Melanthon existimat. Videtur autem
ex his rationi consonum, cùm forma sit ele
menti dominantis. At hæc sensim amittitur,
sensim enim acquisita est. In quibusdam au
tem nobilioribus Aristoteles non sensim
quidem omninò, sed per gradus: quoniam
fœtus in vtero primò viuit, inde sentit,
pòst autem fit mentis capax. Anima autem,
in qua mens, posterius perficitur. Mens au
tem exterius aduenit. Atque hæc sensui pro
piora. Omnia autem mista, aut terrea sunt,
vt lapides & plantæ: vel aquea, vt lac &
oleum: vel planè mista, vt animalium cor
pora. Nam igitur eodem modo fit mistura,
quo nutricatio, vel augmentum. Nam in
mistione aliquid alicui additur, in illis
quòd potentia est, ei quod est actu, & secun
dum quamlibet formæ partem fit augmen
tum, non autem materiæ: quoniam materia
sine fine diuidi potest. Atque idem de nu
tricatione. Igitur augmentum & nutricatio
secundum formam verè fiunt: secundum ma
teriam autem est sola additio, quoniam vn
dique aliquid iuxtà apponitur. Minima ergo
pars carnis, accedente nutrimento augetur
tota secundum formam, sed secundum ma
teriam non, verùm tantùm in circuitu. Sed
neque hoc modo propriè: verum ( vt dixi)
augmenti & nutricationis fermè eadem est
ratio, imò & generationis: hæc enim fiunt
ab anima: solius enim animæ opus est, eo
modo posse attenuare, tum vnire ac trans
mutare. Etenim si quid aliud vita carens
hoc posset, illud maximè posset ignis: est
enim eorum omnium quæ non viuunt ro
bustissimum, at non potest: vt enim iam do
cuimus, quòd accedit iuxtà apponitur ei
quod comburitur, non autem sustantiam
priorem ingreditur: itaque omnia mista,
vel viuere, vel vixisse necessarium est.
2. Contra
dict. tract.1.
cont.1.
Mistura in
quo ab aug
mento, &
nutricatio
ne differat
Mista omnia
viuere, octo
ostenditur
rationibus.
Sumantur autem ratio hoc modo: quia
nutriuntur, & nutrimentum non fit nisi ab
anima, & quod animam habet, viuit. Quòd
si nutriri neges, concedes saltem generari: at
nihil generatur, nisi ab anima, quia ( vt di
xi) sola illa miscet.
Videmus etiam omnia mista sensim de
generare ab elementis grauioribus, velut la
pides, & minus etiam metallicas terras, ma
gis autem succos, inde metalla, pòst plantas,
& animalia imperfecta, & deinde perfectio
ra sensim, donec ad hominem peruenia
mus, cuius compositio ab elementorum na
tura, ac substantia tantùm abesse videtur,
vt nullo modo ex eis illum constare quis
credat. Igitur si homo, animalia, & plantæ
viuunt, cùm vnus sit & idem calor cœle
stis, qui hæc omnia miscet, sed illa minus,
hæc magis, vt suo loco ostendemus: mani
festum est quòd rectè dixit Hippocrates,
animam nihil aliud esse quàm cæleste illud
calidum. Quòd & Aristotelis opinioni ad
hæret. dum vult spiritus calorem propor
tionem habere quandam cum elemento