| Cardano, Girolamo De subtilitate 1663 | ||||||
|
672
eodem genere transire licet, & à similitudi
ne, & à contrario, & à consequentibus, & ab
his, quibus constat demonstratio. Quæ au
tem à compositione maiora sunt atque præ
stantiora, ea verò ex singularibus habentur,
sed maiore negotio. Quamobrem his finem
imponamus.
Tu igitur altissime Deus à quo omnia bo
na profluunt, cuius nutu cuncta mouentur,
cuius imperium nullis finitur limitibus, cla
ritas infinita, qui solus lumen verum præbes,
solus verè æternus, totus in te ipso, tibi soli
notus, cuius sapientia omnem excedit cogi
tationem, vnus atque incomparabilis, extra
quem nihil est, qui me velut terræ vermem
in vmbra scientiæ direxisti, cui quicquid ve
ri hîc scriptum est, debeo: errores, am
bitio mea, temeritásque ac celeritas pe
pererunt, ignosce mihi: mentémque
meam illuminando pro tua indefessa libe
ralitate, ad meliora dirige. Cùm verò tu
nullis indigeas, nec quicquam addere possim,
quòd cœli, cœlorúmque potestates, quod
materia, terráque faciunt, vniuersáque ipsius
mundi partes, gratias perpetuas pro immen
sis erga me beneficiis ago.