| Borro, Girolamo De motu gravium et levium 1575 | ||||||
|
256
uinorum in principio: hæc tandem fiet leuis: hic prior ignis
posteriores generat: hæc forma ignis prioris leuitatem ef
ficere potest, & leuitatem aliquanda faciet: forma enim
ignis, quæ est substantias est prior leuitate, quæ est accidens:
ergo forma ignis prius quam fiat leuis, potest fieri leuis,
& fiet. Hæc eadem forma ignis alterum ignem generans,
leuitatem facere potest, & tum in suo igni, tum in alte
ro igni generando leuitatem faciet in se quidem, quia acci
dentia propria ex propriis specierum principiis manant, vt
ad risum propensio ex participatione rationis, quæ est huma
næ speciei principium primam sui ortus originem repetit; ho
mo enim est adrisum propensus, quia est rationis particeps:
natura saltem, & si non tempore prius, in altero autem, quia
agens dans formam, dat consequentiæ formam octauo Physi
corum commentatione trigesimasecunda.
Ex his argumentor. Mouens, vt mouens per se, & primo
mouet mobile: per se saltem & si non primo mouet hoc mobi
le: hæc propositio est ex prima hypotesi vera; cui hanc addo.
Forma prioris ignis est mouens, vt patet ex secunda hypothesi,
ergo forma prioris ignis, vt mouens per se & primo mouet pri
mo mobili: per se saltem & si non primo hoc mobile mouet:
argumentum est intertio primæ: cui addo.
Sed eadem forma est mota, vt ex secunda hypothesi patet,
mouetur enim dum fit leuis, & mouet, dum leuitatem facit:
ergo eadem forma, vt mouens, semetipsam mouet, vt mota est
per se saltem, & sinon primo: ergo elementum non mouetur
à se per accidens, sed per se; immo eadem forma eiusdem sim
plicis elementi à se per se mouebitur, quod est absurdum.
Ne quis dicat, id verum esse in generatione vniuoca, & non
in generatione æquiuoca, aut id in æquiuoca generatione ve-