Borro, Girolamo De motu gravium et levium 1575

author index 239 / 316      search

219
supremam huius inferioris orbis oram naturaliter non ascende­
ret, sed violentiam passus, nec aqua sursum in aeris locum mi
graret, sed tantum si violentia attracta fuisset, quod in arti­
ficum symphonibus, nonnumquam fieri videmus, in quibus ae
ris impetu aqua sursum rapitur. Aqua autem detracta, ter
ra in sublime non fertur: propterea quod terra in suo natu­
rali, ac proprio loco nullius leuitatis est particeps. Duo media
elementa facilius deorsum, quam sursum feruntur, si inferio­
ra, & superiora auferantur, quod grauitatis plus habeant
quam leuitatis: immo, vt visus est aliquando dixisse Simpli­
cius, grauia tantum nullo autem modo leuia sint. Verum est
ergo, quod diximus: aeri & aquæ plus ponderis, quam leui­
tatis inesse. Hæc ex Aristoteleo contestu paraphrasticè scri­
psimus, nunc ad Auerroem descendimus, qui nonnulla argu­
menta his addit, quibus aeri, & aquæ plus grauitatis, quam
leuitatis inesse ostendit.

Si aer (inquit Auerroes) est tantum leuis, res, quæ ex igni,
& aere conflantur, descendere nulla ratione possent, quod ex
impressionum ignearum, quæ deorsum feruntur, descensu fal
sum esse videmus; vt sunt trabes, faces accensæ, capræ saltan­
tes, stellæ cadentes, & cæteræ metheorologicæ impressiones
ad igneam naturam pertinentes; non enim propter ignem sua
pte natura leuissimum, descendunt, ergo propter aerem: ergo
in aere nonnulla grauitas viget: immo grauitas maior, quam
leuitas: quando hæc non sursum propter leuitatem, sed deor­
sum propter grauitatem cientur.

Spiritus etiam animalis ab exuperante elemento aereus, si
aer grauis suapte natura non esset, ad corporis inferiora mem­
bra nutrienda non descenderet: at descendit: ergo non ter­
ræ grauitate, quæ in spiritu animali non exuperat, sed aeris