Borro, Girolamo De motu gravium et levium 1575

author index 197 / 316      search

177
tum, & quietem non primo, sed per accidens aliquando mo­
ueri, & quiescere contingit, vt Canis, qui dum illius herus mo­
uetur, & quiescit, non primo, nec per se, sed per accidens mo­
uetur, & quiescit, at nos primum mouens, & primum motum
quærimus: primum motum est, quod altero primo quiescente
primo quiescit. Ergo omne, quod altero, primo quiescente, pri­
mo quiescit, ab altero, primo mouente, primo mouetur; ab eo
inquam, quo primo quiescente primo quiescit, vt supra quinto
loco notauimus. Huius argumenti minor probatur.

Omne corpus diuiduum, quod ab intrinseco primo moue­
tur, parte altera primo quiescente primo quiescit.

Omne quod ab intrinseco mouetur primo, est corpus diui­
duum.

Ergo omne, quod ab intrinseco mouetur primo, parte alteræ
primo quiescente primo quiescit.

Minor huius argumenti nota est ex his, quæ supra dixi­
mus tertio loco: maior argumento ad absurdum ducente, pro­
batur.

Si maior est falsa, ergo eius opposita est vera, quæ est. Cor­
pus diuiduum, quod ab intrinseco primo mouetur, parte alte­
ra quiescente primo, mouetur primo. Ergo corpus diuiduum
secundum partem mouetur, & secundum partem quiescit.
Ergo continuum, at que diuiduum corpus, quod totum primo
mouetur, non totum primo, sed per partem mouetur;
quod est absurdum: ergo omne motum habet
motorem distinctum ab eo, quod moue­
tur, quod Aristoteles summo cum
artificio demonstra­
uit.