bus EBGK, circa diametrum BKC ipsi Rhombo ABCD
similis
, & ideo GK æqualis oppositæ BE & BG æqualis
EK. Cum ergo B confecerit spatium BE, erit ex mixto
motu
in K, superato nempe spatio BK, idque eodem tem­
pore
quo A percurrerat totum spatium AK. Ex æquali
gitur
simplicium motuum velocitate, in æqualia spatia
AB
puncta pertransierunt, quæ res miraculo, cuius dilu­
tio quæritur, præbet occasionem.

Porro quod de dimidijs diametris demonstratum
est
, possumus & de totis eadem ratione concludere, quip­
pe
quod eadem sit proportio partium ad partes, quæ to­
tius
ad totum. Hæc igitur prima est pars propositæ quæ­
stionis
. Secunda vero dubitatio ita habet; Nempe mirum
videri
punctum B, cum peruenerit in C, extremum lineæ
BA
, videlicet ipsum B, translatum esse in D, licet æquali­
ter
moueantur linea BA, per lineam BD, & punctum B per
lineam
BA. sitque BC ipsa BD maior. Primam dubitatio­
nem
hoc pacto soluit Philosophus; A fertur tum proprio,
tum
alieno motu, hoc est, lineæ AB versus oppositam par­
tem
CD, Itaque cum vterque motus deorsum vergat, mo­
tus
fit velocior. Contra vero B proprio quidem motu fer­
tur
versus A, hoc est, sursum, alieno vero, hoc est, lineæ BA
versus
D, hoc est, deorsum, qui motus cum inuicem aduer­
sentur
, motus ipse fit tardior, non igitur est mirum, A eo­
dem
tempore maius spatium pertransire quam B.

Hæc solutio non modo vera videtur, sed mirabilis
& ipsomet Philosopho dignissima, cui quidem temerarium
iudicaremus
contradicere, nî in genere versaremur, in
quo
non probabilia quæruntur, sed demonstrata, sed ve­
ra
. Futilem igitur esse rationem hanc ipsius Aristotelis
pace
, hoc pacto ostendemus.

Esto quadratum ABCD, cuius diametri ACBD se­
cantes
sese in E, moueatur eodem pacto BA, versus CD,